کتاب خوراک روح
داستان کوتاه و کوتاه کوتاه
_رضا مُرد،برو تنهام بذار،می فهمی چی میگم،نمی خوام اینجا باشی،اینو باید به چه زبونی بگم؟! زن سردرگم مانده بود،پشت دستش را زیر پلکش کشید.مانتویش را از جارختی برداشت و تنش کرد.روسریش را سرش انداخت. دم در هال برگشت و یک بار دیگر رضا را نگاه کرد.او اما روبروی پنجره ،پشت به او ایستاده بود. _باشه.حالا که این همه اصرار داری،میرم.اما اینو بدون هر جا غیر از اینجا برام مثل زندون می مونه. به طرف حیاط دوید و در را محکم پشت سرش بست. رضا برگشت.دستش را به دیوار گرفت و راه افتاد.چند قدم بیشتر نرفته بود که پایش توی چیزی گیر کرد و مانع راه رفتنش شد.دست دراز کردو آن را برداشت .به طرف بینی اش برد.او رفته بود،اما هنوز بوی عطر خوش تنش به جا مانده بود. بغضش در گلو شکسته شد. پیغام داده بودی بیایم ،هر بار که خواستم بیایم ،نگاه آن روزت ،غرور چشمانت مانعم شد . باز هم پیغام داده بودی بیایم.این بار شاپرک پیغامت را آورده بود.باورم شد .آمدم .اما تو سالها بود که رفته بودی وآمده بودی، پیش من زندگی می کردی. من اما از تو چقدر دور بودم .وقتی با دسته گلی که با نوار سیاهی تزیین شده بود، به دیدنت آمدم و آن را روی سنگ درِخانه ات پَرپَر کردم .می دانم دیر آمدم. اما امروز یه دفعه حسی تو وجودم شکل گرفت.که تصمیم گرفتم.از این به بعدفقط برای تو دعا کنم.کسی که از همه مهربون تر و بزرگتره. دعا کنم روزی برسه همه شکر گزارت باشیم.حتی اگه هیچی نداشتیم. دیگه دلت رو نشکونیم.عاشقت باشیم.وبنده ی خوبت باشیم. می دونم تو از همه چیز بی نیازی.حتی از دعای ما .ولی این یه حس دلتنگی بود.که دوست داشتم برات بگم تو هم بشنوی.
ادامه مطلب
| Design By : Night Skin |
امیدوارم بتونیم در کنار هم لحظات مجازی خوبی رو داشته باشیم
اگر هر دفعه وارد وبلاگ من شدین .از تغییر قالب تعجب نکنین. خانم ها رو که می شناسین هر چند وقت یکبار دوست دارند دکور خونشون را تغییر بدهند .حالا برای بنده حقیر دکور قالب با دکور خونم هیچ فرقی نمی کنه .دست خودم نیست علاقه دارم به قولی مثل داستانهام به روزش کنم.
حالا دیگه بریم سر وقته معرفی:
متولد ایرانم فرزند آبادانم
مرجان دورودی هستم شناسنامم که میگه متولد دی ما ه 1352 هستم حالا دقیقه چه ساعتیش رو نمی دونم.
کودکیم همراه خانواده و به خاطر شغل پدر در مناظق نفت خیز آبادان و ماهشهر گذشت هنوزم کامل شش سالم پر نشده بود که آواره شهر و دیار غربت شدیم.دیدار من با آبادان موند سال 1368 که خوشحالم این اتفاق افتاد.
بگذریم...
از همون بچه گیها که هنوز سواد خواندن نوشتن نداشتم .وقتی بیکار یه گوشه می نشستم تا مامان بشقاب خالی غذامو پرکنه .با قاشق و چنگال دستم حرف می زدم یکی می شد خودم اون یکی می شد دوستم . بچگی بود دیگه.
وقتی بزرگتر شدم و شروع کردم به خوندن و نوشتن .یادم میاد اولین کتابی که خوندم یوسف و زلیخا بود .یک کتابی جیبی 10 ورقی که به خاطر عکس رو جلدش هر جوری بود خریدمش.
بعدها هم شاید کلاس پنجم بودم که یه دفتر خاطرات خریدم .یادمه 100 برگ بود دادم به یکی از هم کلاسیها که با دست خط قشنگش روی جلدش بنویسه دفتر خاطرات و این دفتر که هنوز که هنوزه هستش و حرفهای دلم و گاهی اوقات شاید سالی یکبار توش بنویسم.
بعدترها هم که شروع کردم به نوشتن داستان های بلند و کوتاه بعد هم کوتاه کوتاه.
از کارهاییم که تاحالا کردم وداستانهام کجا ها چاپ شدند بماند که دیگه ارزش گفتن نداره
عشق من نوشتن که به اون رسیدم. درسته که می دونم هیچوقت به پای هیچ کدوم از بزرگای ادبی که نه همون هم ترازهای خودمم نمی رسم اماهمین که شعله وجود خودم و حتی اگه یه سو سو ی کوچیک باشه روشن نگه می داره.راضیم.
تازگی ها هم شروع به کار نوشتن داستان برای کودکان کردم دعا کنید موفق بشم
همتون رو زیر سایه پروردگار می سپارم.
سالم و بعدشم دست به قلم باشید.
از نظراتتون ممنونم
چشم انتظار نقد های مفیدتونم هر چند که تلخ باشه
Authors
LinkDump
