:هیس....هیس..بلندشو...باتوام!بلندشو...

چشمانش را باز می کند ووحشت زده خودش را روی تخت جمع می کند وپاهایش را توی سینه می برد.پتو را دورخودش می پیچد وبه تاریکی پشت پنجره خیره می شود.جز سیاهی وخش خشِ شاخ وبرگ شمشادی که به شیشه می خورد؛چیزی پیدانیست.

روی تشک غلت می زند پنجره تو آینه ی میزِآرایشش پیداست.صدای هیس هیس هنوز توی گوشش صدا می کند.جرات اینکه پائین تخت را نگاه کند؛ندارد.دلش شورِدخترها را می زند.چشم تیز می کند روی دیواروهرچه نگاه می کند نمی تواند تشخیص بدهد چند ساعت از شب گذشته.از صدای تیک تاک ساعت وخش خشِ شاخ وبرگ .

داشتم توی حیاط با داداش رضا بازی می کردم. داداش رضا کوچولو بود. راه می رفت و روی زمین می افتاد و من می خندیدم .مامان لبخند می زد و شلنگ  را به سمت مان می گرفت وآب روی مان می پاشید. داداش رضا دست هایش را باز و بسته می کرد و آب گرم از سر و صورتش پایین می چکید. کار هر روزمان بود. تابستان که می شد، دیگر مامان برای حمام کردن مان آب گرم نمی کرد و به خاطر گرمای هوا، لوله های آب از گرمای خورشید حرارت می گرفت و آب داخلِ لوله ها خود به خود گرم می شد.

 داداش رضا یکسال پیش به دنیا آمده بود. من آن موقع تک و تنها کف حیاط با عروسک پلاستیکی ام آب بازی می کردم. اما امسال تابستان داداش رضا مثل عروسکم شده بود. با اینکه روزهای آخر تابستان بود،اما هوا هنوز هم گرم بود.

 چند روزپیش با مامان رفته بودیم خیابان یک احمدآباد و کلی دفتر و قلم خریده بودیم. هم به مامان و هم به بابا قول داده بودم کلاس دوم را  خوب درس بخوانم و شاگرد ممتاز شوم. بابا شبها وقت شام خوردن که می شد،به خانه می آمد. با اینکه راننده شهرداری بود، اما خودش

سوزسردی می آمد .

شاد و سر حال کنارش ایستاده بود، زیبا وجوان بود،مثل دومین  روز دیدارشان روزی که قول دادند وعهدو پیمان بستند . بعد هم پر شرم سر بلند کردند و نگاهشان در هم گره خورده بود.آن روز هم مانتوی سفید رنگی پوشیده بود ویک روسری سبز رنگ سرش انداخته بوددرست مانند امروز . دستانش را باز کرد و خود را به دست...

صدای مداوم زنگ ساعت باز هم توی گوشم می پیچد.چشمانم را باز می کنم و دستم را از زیر پتو بیرون می آورم . سریع دکمه خاموش زنگ را فشار می دهم.توی رختخواب باز هم غلتی می زنم.چشمانم را تنگ می کنم  ونگاهی ریزبه ساعت می اندازم.بیست دقیقه به شش صبح را نشان می دهد.می نشینم و نگاهی به  

دسته گل را منتظر توی دستش جابجا کرد.روی نیمکت سنگی پارک نشست.با خودش مرور کرد؛چطوری  بعد از سه ماه ازش خواستگاری کنم.

لحظاتی بعد دختر مثل همیشه سر حال کنارش نشست و با دیدن گلها انگار چیزی درونش شکست.

 جوان گلها را خالصانه تقدمش کرد وگفت:

_فقط یک کلام.بامن ازدواج می کنی؟

دختر رنگ به رنگ شد، صورتش را میان دستانش پنهان کرد، شانه هایش لرزید و سرش را به این سو آنسو تکان داد.

مرد دسته گل را روی نیمکت گذاشت و با خودش عهد بست، دلش را به این راحتی  دست کسی که دلش در گروِ  دیگریست ،نگذارد.